A prepaus dels Contes

« Mai prigondament, es l'univèrs imaginari del conte que pòrta l'ensemble de l'òbra romanesca de l'escrivan roergàs, que l'enfant Bodon, aquò's un fach plan conegut, foguèt prigondament pertocat per la personalitat de la sia maire, Albanià Balssà, contaire de tria, que transmetèt a sos dròlles, cotria amb lo patrimòni lingüistic occitan, l'univèrs fantastic e magic del contes tradicionals d'Òc. Cal rampelar l'epigraf als Contes del Drac : "Los contes que sègon, los teni de ma maire, nascuda a La Ribièira, en Albigés, comuna de Mirandòl Bornhonac. La Ribièira, en Albigés, èra parròquia de la Plancada, en Roergue." Son doncas aqueles contes orals que noirisson son temps de mainatge que Bodon escriguèt, en los tornar manejar segon las especificitats de l'escrich. »

in Bernard Vernières, Le dit de l'oiseau gris, interprétation des Contes del meu ostal de Jean Boudou, IEO edicions, Puèg Laurenç, 2001, pp. 18-19.

A prepaus de La grava sul camin

« (...) entre 1950 e 1975, dins d'escòlas campanhòlas de Roergue coma a l'Arbatach en Argeria, l'escritura occitana se faguèt tant occitana de venir exemplara de l'aventura de l'òme tot d'aqueste sègle. D'aquí que Bodon es sus una diferéncia sempitèrna : amb l'adesion a un universalisme desrasigat, que fariá desaparèisser son occitanitat, mai tanben amb la reduccion a l'occitanitat estricta. Sèmpre exilhat, au fons, e que descuerp dins la fugida e lo desplaçament, lo manten de l'interrogacion rica e dolorosa. Es aquò que ditz La Grava : retorn a l'ostau e vent d'autan qu'empòrta l'èime a la conquista d'un "endacòm mai". »

Robèrt Lafont, prefaci a la segonda edicion de La grava sul camin, IEO edicions, 1976.

« Lei grands libres son quàuquèi còps de libres de l'indicible. Non pas grands perque capitan a la perfin de dire, mai perque se bastisson sus sei marges : La grava sul camin es un silenci agolopat de raconte. L'emocion que i sentem e que passa au legeire es lo silenci que parla. »

Robèrt Lafont, prefaci a La grava sul camin, Edicions de Roergue, Rodés, 1989, p. 24.

A prepaus de Lo Libre de Catòia

« Aquel libre tira sa modernitat e son universalitat de sa passion regionalista e de sos tèmas genesics, arcaïcs e eternals ; son las valors maires, mas sens nostalgia, de l'intimitat amb un pichon paiís, e del remembre de tempses avalits. »

Pèire Canivenc, prefaci a Lo libre de Catòia, revirat en occitan per Cantalausa, Edicions de Roergue, Rodés, 1993, p. 11.

A prepaus de La Quimèra

« ... Nòstre pòble a perduda son istòria. Ai ensajat de li'n tornar un tròç coma ai pogut, amb çò qu'ai trapat deçà delà. Abans que nòstra istòria siá virada en calòssa. »

Joan Bodon, trach d'una letra a Enric Molin, datada del 24 de genièr 1975 a l'Arbatach.

« La Quimèra, aquò's pas solament lo raconte d'un moment de l'epopèa camisarda, mas atanben la mesa en perspectivas largas d'un fracàs linguistic, al fial dels sègles, entre l'Edat Mejana dels trobadors, citats mai d'un còp dins lo libre, e lo temps de l'escriure, quand l'escrivan, sol amb çò que li demòra d'aquela lenga perduda, contunha, testard, son òbra de testimòni, contra totes e tot. »

Felip Gardí, prefaci a La Quimèra, Edicions de Rouergue, Rodés, 1989, p. 8.